Idaho Balık ve Av Departmanı, ulaşımın zor olduğu bölgelere kunduzların taşınması için yenilikçi bir yöntem kullandı. Karayoluyla ulaşımın güçlüğü ve hayvanların yorulması nedeniyle, İkinci Dünya Savaşı'ndan kalma paraşütler kullanılarak kunduzlar havadan taşındı.
E.H. tarafından tasarlanan özel ahşap kutular, kunduzların zarar görmeden yere ulaşmasını sağlayacak şekilde hazırlandı. Bu kutulara paraşütler bağlandı. Sistem önce ağırlıklarla, ardından Geronimo adlı bir kunduzla test edildi. Başarılı denemelerin ardından, Ağustos 1948'de toplam 76 kunduz paraşütle doğaya salındı ve bu operasyonda 75 kunduz hayatta kaldı.
Yeni yaşam alanlarına bırakılan kunduzlar, kısa sürede akarsular üzerinde barajlar inşa etmeye başladı. Bu barajlar, su akışını yavaşlatarak çevrede yeni göletler ve sulak alanlar oluşturdu. Bu alanlar zamanla balıklar, kuşlar ve diğer yaban hayatı için önemli yaşam merkezleri haline geldi.
Kunduzların kurduğu barajlar, suyun hızla akıp gitmesini engelleyerek toprağın daha uzun süre nemli kalmasına katkı sağladı. Bu sayede bitki örtüsü, kurak dönemlerde dahi daha uzun süre canlılığını koruyabildi. Aradan geçen yıllara rağmen, bu yöntemin ekosistem üzerindeki olumlu etkileri devam etmektedir. Kunduzların oluşturduğu sulak alanlar, yer altı sularının beslenmesine ve kuraklığa karşı daha dirençli bölgelerin oluşmasına yardımcı oluyor. Ayrıca, nemli kalan bitki örtüsü, orman yangınlarının yayılmasını engelleyen doğal bir tampon görevi görüyor. Bu etkiler nedeniyle, benzer yöntemler günümüzde ABD'nin çeşitli bölgelerindeki sulak alan restorasyon çalışmalarında kullanılmaktadır.
