Avustralya'daki Queensland Üniversitesi'nde yürütülen ve 99 yıldır devam eden zift damlası deneyi, bilim dünyasının en sabırlı araştırmalarından biri olarak kayıtlara geçti. Deneyin amacı, katı olarak bilinen maddelerin aslında çok yoğun akışkan sıvılar olabileceğini kanıtlamak.
Deneyin temelleri, 1927 yılında Queensland Üniversitesi Fizik Profesörü Thomas Parnell tarafından atıldı. Parnell, öğrencilerine zift reçinesinin akışkanlığını göstermek amacıyla ısıttığı reçineyi bir hunide bekletti. 1930'da huninin altını keserek yer çekiminin etkisiyle akışını başlattı. Suyun 230 milyar katı daha yoğun bir viskoziteye sahip olan bu reçinenin damla formunu alıp düşmesi yıllar alıyor.
Deney süresince bugüne kadar sadece 9 damla düştü ve bu anların hiçbirini kimse canlı olarak göremedi. İlk 7 damla 1938-1988 yılları arasında ortalama 7-9 yıllık aralıklarla düştü. Laboratuvara klima takılmasıyla ortam sıcaklığının düşmesi, akış hızını yavaşlattı ve damlama aralığı 12-13 yıla çıktı. Deneye uzun yıllarını adayan bekçi John Mainstone, 1988'deki 7. damlanın düşüşünü sadece 5 dakikalığına kahve almaya gittiği için kaçırdı. 2000 yılındaki 8. damla sırasında ise kritik anda elektrik kesintisi yaşandı. 2014'teki 9. damla ise bir kazaya kurban gitti; yeni bekçi Andrew White, büyüyen damlayı düzeltmeye çalışırken standı salladı ve damla mekanik bir sarsıntıyla koptu. Mainstone, 9. damlanın düşüşünden 8 ay önce, 2013'te hayatını kaybetti.
Bilimsel literatüre katkıları nedeniyle 2005'te Ig Nobel Fizik Ödülü'nü kazanan deney, şu anda internet üzerinden canlı olarak izleniyor. Uzmanlar, 10. damlanın 2026 ortası ile 2027 sonbaharı arasında düşmesini bekliyor. Bilim meraklıları, bu yüzyıllık makus talihi yenmek ve düşüş anına tanıklık eden ilk kişi olmak için ekran başında bekleyişini sürdürüyor.
