Vazelinin kökeni, 19. yüzyılda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki petrol sahalarına dayanmaktadır. O dönemde petrol kuyularında çalışan işçiler, sondaj ekipmanlarının üzerinde biriken koyu ve yapışkan bir madde ile karşılaşıyordu. 'Rod wax' olarak adlandırılan bu madde, makinelerin işleyişini zorlaştırdığı için istenmeyen bir kalıntı olarak görülüyordu.
1860'lı yıllarda kimyager Robert Chesebrough, petrol sahalarını ziyaret ettiği sırada işçilerin bu maddeyi küçük kesikler ve yanıklar üzerinde kullandığına tanık oldu. İşçiler, bu maddenin yaraların iyileşmesine yardımcı olduğuna inanıyordu. Bu gözlemden etkilenen Chesebrough, petrol kalıntısını laboratuvar ortamında arıtma çalışmalarına başladı. Aylar süren çalışmalar sonucunda daha saf ve güvenli bir ürün elde etmeyi başardı. Bu süreç, daha sonra 'vazelin' olarak tanınacak ürünün ortaya çıkmasını sağladı.
Vazelin ilk piyasaya sürüldüğünde bir güzellik ürünü olarak değil, küçük yaralar, yanıklar ve cilt tahrişleri için koruyucu bir ürün olarak tanıtıldı. Üretici firma, ürünün cilt üzerinde koruyucu bir tabaka oluşturarak nem kaybını engellediğini belirtiyordu. Zamanla kullanıcılar, vazelinin sadece yaralar için değil, kuru cilt, çatlamış dudaklar ve sertleşmiş bölgeler üzerinde de etkili olduğunu keşfetti. Bu keşifler üzerine ürün, farklı amaçlarla kullanılmaya başlandı.
20. yüzyıl boyunca vazelin, dünya genelinde en yaygın kullanılan bakım ürünlerinden biri haline geldi. Kozmetik sektörünün gelişmesiyle birlikte ürün, cilt bakımından makyaj uygulamalarına kadar pek çok alanda yerini aldı. Günümüzde birçok kişi vazelini bir kozmetik ürünü olarak görse de, bu ürünün köken hikayesi, petrol sahalarında işe yaramaz bir kalıntı olarak görülen bir maddenin yıllar içinde küresel çapta kullanılan bir ürüne dönüşümünü anlatmaktadır.
