Avrupa'nın ortasında yer alan ve 2.532 metre yükseklikteki Kamnik Alpleri'nin üçüncü en yüksek zirvesinde bulunan Skuta Buzulu, erimenin hızlanmasıyla birlikte çamurla kaplı bir buz tabakasına dönüştü. Alpler'in en doğudaki buzulu olma özelliğini taşıyan Skuta'da, coğrafyacı Miha Pavsek ve ekibinin 80 yıldır sürdürdüğü izleme çalışmaları, buz tabakasının kalınlığının birkaç metreye kadar düştüğünü ortaya koydu.
Daha önce onlarca metre kalınlığında olan ve 2,5-3 hektarlık yüzölçümüne sahip buzulun alanı yaklaşık 1,5 hektara geriledi. Mevcut erime hızı, Skuta Buzulu'nun günler içinde tamamen yok olabileceği endişesini doğuruyor. Buzulun erimesindeki temel nedenler olarak, yetersiz kar yağışının görüldüğü kış mevsimleri ile yüksek sıcaklıkların etkili olduğu yaz mevsimlerinin birleşimi gösteriliyor. Bu hava koşullarının 2026 yılına kadar Slovenya ve Avrupa'nın diğer dağlık bölgelerinde etkili olması bekleniyor.
Bu durum, diğer buzullarda da gözlemleniyor. İsviçre'deki Nufenen Geçidi yakınlarında bulunan Gries Buzulu'nun bir yıl içinde altı metre buz kaybettiği kaydedildi. Skuta Buzulu'nu korumak amacıyla buz yüzeyinin yüzde 80 ila 90'ı, güneş ışınlarını engellemesi için moloz tabakasıyla kaplandı. Ancak bu önleme rağmen, buzulun altındaki mağaralardan su akışının devam ettiği bildirildi.
Diğer ülkelerde kullanılan güneş ışınlarını yansıtma amaçlı tekstil branda yöntemi de değerlendiriliyor. Glasiyoloji uzmanı Lifa Imad, bu yöntemin erimeyi yavaşlatabildiğini belirtse de, yüksek maliyeti ve kullanılan malzemelerin yaydığı mikroplastikler nedeniyle çevresel riskler taşıdığı ifade ediliyor. Alternatif olarak, İsviçre'nin Val Roseg bölgesindeki uzmanlar tarafından test edilen "yapay buzul" oluşturma tekniği gündemde. Hindistan menşeli "Ice Stupas" tekniğiyle kışın oluşturulan ve ilkbaharda eriyerek tarımsal sulamaya su sağlayan bu yapılar, yüksek enerji gereksinimi ve maliyetler nedeniyle geniş ölçekli kullanımda sınırlı kalıyor.
