Amerika Birleşik Devletleri'nde, özellikle California'daki Sierra Nevada dağları ve Yosemite çevresindeki yüksek rakımlı göllerde uygulanan balıklandırma politikaları, zamanla ekosistem üzerindeki olumsuz etkileri nedeniyle yeniden değerlendiriliyor. Yıllar boyunca, yalnızca Yosemite bölgesine 33 milyondan fazla alabalık bırakıldığı belirtildi. Ancak, sonradan eklenen bu alabalıkların, göllerde doğal olarak yaşayan kurbağa, semender ve böcek türleriyle beslenmesi, bazı bölgelerde bu uygulamanın durdurulmasına yol açtı.
Dağ göllerine balık bırakma uygulaması, 1800'lü yıllara dayanıyor. İlk başlarda, su dolu kaplara konulan alabalıklar at ve katırlarla zorlu arazilere taşınıyordu. Balıkçılığın yapılamadığı, doğal olarak balık barındırmayan sulara bu yöntemle alabalıklar yerleştirildi. 1950'lerden itibaren ise uçakların kullanımıyla bu uygulama çok daha geniş ölçeklerde gerçekleştirilmeye başlandı. Binlerce yavru balık, su ile birlikte uçaklara yüklenerek göller üzerinden alçaktan uçuşlar sırasında doğrudan suya bırakılıyordu. Bu yöntemle bırakılan küçük ve hafif yavru balıkların önemli bir kısmı hayatta kalmayı başarıyordu. Yıllar içinde Sierra Nevada'daki binlerce göl bu şekilde balıklandırıldı. Başlangıçta bölgedeki büyük göllerin yalnızca yüzde 1'inden azında doğal balık bulunurken, bu oran sonradan yapılan müdahalelerle yaklaşık yüzde 63'e kadar yükseldi.
Yıllar sonra yapılan araştırmalar, doğal olarak balık yaşamayan bu göllerin aslında kendilerine özgü ve hassas bir ekosisteme sahip olduğunu ortaya koydu. Sonradan bırakılan alabalıklar, bu sular için yeni birer avcı konumuna gelerek, daha önce bu ortamlarda bulunmayan kurbağa yavruları, semenderler ve su böcekleri ile beslenmeye başladı. Bu durumdan en çok etkilenen türlerden biri de Sierra Nevada sarı bacaklı kurbağası oldu. Bu türün popülasyonundaki büyük düşüşlerde, hastalıklar ve çevresel değişimlerin yanı sıra, göllere sonradan bırakılan balıkların da etkili olduğu belirlendi.
Bu gelişmeler üzerine, geçmişte uygulanan balıklandırma işlemleri bazı göllerde tersine çevrilmeye başlandı. Doğal olarak balık yaşamayan seçili göllerde, alabalıklar yakalanarak sudan çıkarılıyor ve bu türlerin yeniden üremesinin önüne geçiliyor. Uygulamanın temel amacı, gölleri balıkların bırakılmadan önceki doğal yapısına kavuşturmak. Balıkların çıkarıldığı bazı göllerde, kurbağa ve diğer yerel canlıların popülasyonlarının yeniden artış gösterdiği gözlemlendi. Bu nedenle, geçmişte milyonlarca balığın bırakıldığı her gölde aynı uygulama sürdürülmüyor. Hassas ekosisteme sahip bazı dağ göllerinde balıklandırmadan tamamen vazgeçilirken, balıkçılığın devam ettiği alanlarda ise daha kontrollü ve dikkatli yöntemler uygulanması tercih ediliyor.
